صدایت می کنم با اشکهایم نگار من, بیا امشب به بالین نگاه سوگوارمن,

ببین اینجا میان سایه های مبهم تردید , تو را می خواند این آشفته قلب بیقرار من ,

تویی تنها که میفهمی خزان چشمهایم را, به باران نگاهت سخت محتاجم بهار من,

منم مجنون ترین لیلی که درآیینه حسرت, خیال با توبودن زنده ام می داشت یار من,

تمام هستی این واژه های مبهم وتنها فدای لحظه های غربت چشمت نگار من,

تمام حرفهایم ساکت وبی های وهوی امشب نشسته در نگاه اشکهای بی قرار من

نبض لحظه هایم جاری یک جرعه فریاد است, فریاد از التهاب دردهای بی شمار من,

به دیدارم نمی آیی،سراغ از من نمی گیری ببین این شعر بارانی است تنها یادگارمن